იმ დღეს ჩვეულებრივად გამოვიდა სახლიდან.დედამ თავზე ხელი გადაუსვა,
ჩანთაში ვაშლი ჩაუდო და კარი ფართოდ გაუღო.ისიც გზას ნელი ნაბიჯით გაუყვა.მიდიოდა ბებერი ჭადრების სამეფოში და უბიწო, უმანკო თვალებს აცეცებდა აქეთ-იქით. ნელი, გაუბედავი სიარული მას ანგელოზს ამსგავსებდა. აი, გამოჩნდა ის ნაცნობი ხეც, ორჯერ რომ გადაჭრეს და მაინც გაიზარდა.ჩვევად ჰქონდა-ხეს ორჯერ შემოუვლიდა და მერე გააგრძელებდა ხოლმე გზას.დღესაც ასე მოიქცა-ერთხელ შემოუარა და…დაინახა, ხო ის დაინახა…ის მთელი თავისი დიდებულებით-
-გაცვეთილი პიჯაკით,ღარიბული,ნახევრად დაფლეთილი შარვლით და მოშვებული წვერით.რაღაცამ მისკენ გადაადგმევინა ნაბიჯი-ერთი, ორი… და ესროლა გოგონამ…მზერა ესროლა. ისიც დაიჭრა და გაჩერდა,სანამ საპასუხოდ ესროდა,შეათვალიერა.-ჩვეულებრივი გოგონაა, თქვა მან ხმადაბლა-თუმცა…თვალები! გოგონას მიუახლოვდა, აკანკალებული ხელში აიტატა,
მწველი თვალები გაუსწორა და იმ წამს გაიცნო ერთადერთი ადამიანი,რომელმაც
მის მზერას გაუძლო.ამან გააოგნა და ბაგეები შეარხია:-გოგონა, ტყუილი იცი?
-…
-არა უშავს ,ცხოვრება გასწავლის…

და გალაკტიონიც ჭადრების ხეივანში გაუჩინარდა.

ტეგები: ხელოვნება