მოძღვარი მოლაპარაკე იყო, მაგრამ ჟესტურ ენაზე წარმართა ჯვრისწერა“ - პატარძლის მიერ ჟესტურად შესრულებული “ყვითელი ფოთლები“ და წყვილის ინტეგრირებული ქორწილი, რომელიც ინტერნეტში ვირუსულად გავრცელდა

ცოტა ხნის წინ სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში ულა­მა­ზე­სი ვი­დეო გავ­რცელ­და - პა­ტარ­ძა­ლი ჟეს­ტურ ენა­ზე გია ყან­ჩე­ლის „ყვი­თელ ფოთ­ლებს“ ას­რუ­ლებ­და. ამ არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი გო­გო­ნას ვი­ნა­ო­ბით და­ვინ­ტე­რეს­დით. ის 19 წლის ბარ­ბა­რე ნარ­ჩე­მაშ­ვი­ლი აღ­მოჩ­ნდა. ბარ­ბა­რე­ზე სა­უ­ბა­რი კი მის დე­დას, ხა­თუ­ნა რაზ­მა­ძეს ვთხო­ვეთ.

ქალ­ბა­ტო­ნი ხა­თუ­ნა 5 შვი­ლის დედა და 4 შვი­ლიშ­ვი­ლის ბე­ბი­აა. ბარ­ბა­რე მისი მე­ხუ­თე შვი­ლია. 30 წე­ლია, და­წყე­ბი­თი კლა­სე­ბის მას­წავ­ლე­ბე­ლია, სა­ქარ­თვე­ლოს მას­შტა­ბით მას­წავ­ლებ­ლის ეროვ­ნუ­ლი ჯილ­დოს 2021 წლის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლია. ასე­ვე არის რამ­დე­ნი­მე წიგ­ნის და არა­ერ­თი სა­გან­მა­ნათ­ლებ­ლო, სას­წავ­ლო-მხი­ა­რუ­ლი რე­სურ­სი­სა და ბევ­რი სა­ინ­ტე­რე­სო აქ­ტი­ვო­ბის ავ­ტო­რი. ამ­ბობს, რომ ბავ­შვებ­თან მუ­შა­ო­ბა მისი კრე­დოა. ახლა თა­ვის არაჩ­ვე­უ­ლებ­რივ გო­გო­ნა­ზე უნდა გვე­სა­უბ­როს.

- თქვე­ნი გო­გო­ნას ჟეს­ტურ ენა­ზე შეს­რუ­ლე­ბუ­ლი „ყვი­თე­ლი ფოთ­ლე­ბი“ გა­სა­ო­ცა­რი სა­ნა­ხა­ვი იყო... ეს ვი­დეო სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში აქ­ტი­უ­რად გავ­რცელ­და... ვი­დეო მისი ქორ­წი­ლი­დან იყო...

- ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო დღე იყო. ეს იყო ინ­ტეგ­რი­რე­ბუ­ლი ქორ­წი­ლი, სა­დაც ერ­თად იყ­ვნენ შეკ­რე­ბი­ლი რო­გორც ყრუ და სმე­ნის დარ­ღვე­ვის მქო­ნე, ასე­ვე მო­ლა­პა­რა­კე ადა­მი­ა­ნე­ბი. კი, სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­შეყ­რა გა­მო­ვი­და.

ჩემი გო­გო­ნა - ბარ­ბა­რე ნარ­ჩე­მაშ­ვი­ლი სმე­ნის დარ­ღვე­ვის მქო­ნე, ყრუ, იმპლან­ტი­რე­ბუ­ლია და ტო­ტა­ლუ­რად ყურს, რა­მაზ მა­სუ­რაშ­ვილს გაჰ­ყვა. ჯვრის­წე­რა ორ ენა­ზე ჩა­ტარ­და - მო­ძღვა­რი მო­ლა­პა­რა­კე იყო, მაგ­რამ ჟეს­ტურ ენა­ზეც წარ­მარ­თა ჯვრის­წე­რა. ჩვე­ნი სტუმ­რე­ბი­დან, ვინც ამ ცე­რე­მო­ნი­ას და შემ­დგომ სუფ­რას ეს­წრე­ბო­და, ყვე­ლა აღ­ნიშ­ნავ­და, რომ ასე­თი სა­ნა­ხა­ობ­რი­ვი ჯვრის­წე­რა ნა­ნა­ხი არ ჰქონ­და... შთამ­ბეჭ­და­ვი იყო, ყრუ პი­რე­ბი ვიბ­რა­ცი­ა­ზე თუ რო­გორ ცეკ­ვავ­დნენ და მღე­როდ­ნენ...

- ბარ­ბა­რე მა­ინც გა­მორ­ჩე­უ­ლი იყო...

- ბარ­ბა­რემ ჟეს­ტურ ენა­ზე ტექ­სტი სინ­ქრონ­ში ისე ჩას­ვა და ისე არ­ტის­ტუ­ლად შე­ას­რუ­ლა, რომ დარ­ბაზ­ში სხვა ჯვრის­წე­რის სუფ­რი­დან ხალ­ხი (ყვე­ლა მო­ლა­პა­რა­კე) წა­მო­ი­შა­ლა და ჩვენ­კენ გად­მო­ერ­თო. ძა­ლი­ან ემო­ცი­უ­რი იყო ყრუ პი­რე­ბის უხმო ტა­შიც. ორი­ვე ხელი ზე­მოთ აწე­უ­ლი და ჰა­ერ­ში დატ­რი­ა­ლე­ბუ­ლი გაშ­ლი­ლი მტევ­ნე­ბი. მერე მთე­ლი დარ­ბა­ზი ხე­ლაღ­მარ­თუ­ლე­ბი იდ­გნენ და მტევ­ნებს ჰა­ერ­ში ატ­რი­ა­ლებ­დნენ. ზუს­ტად ეს არის ინ­ტეგ­რი­რე­ბა, მრა­ვალ­ფე­როვ­ნე­ბა. ერთ სივ­რცე­ში სხვა­დას­ხვა ენობ­რი­ვი კულ­ტუ­რის მქო­ნე ადა­მი­ა­ნე­ბი ასე გა­ერ­თი­ან­დნენ.

- მი­თხა­რით, რომ ბარ­ბა­რე­სა და მისი მე­უღ­ლის სტუმ­რე­ბი, ახალ­გაზ­რდე­ბი ცალ­კე მა­გი­დას­თან ის­ხდნენ...

- კი, ტო­ტა­ლუ­რად ყრუ ადა­მი­ა­ნე­ბის იქ ყოფ­ნას ჩუმი ჟრი­ა­მუ­ლი და­ვარ­ქვი - კის­კი­სებ­დნენ, მხი­ა­რუ­ლობ­დნენ, გაბრ­წყი­ნე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით სა­დღეგ­რძე­ლო­ებს ამ­ბობ­დნენ, ახალ­და­ქორ­წი­ნე­ბუ­ლებს ულო­ცავ­დნენ, სა­დღეგ­რძე­ლოს თა­ვი­ან­თი მა­გი­დი­დან ჩვენც გვთა­ვა­ზობ­დნენ.

სა­ო­ცა­რი იყო სცე­ნაც, როცა ბარ­ბა­რემ თა­ი­გუ­ლი გა­და­აგ­დო და ყრუ პირ­მა და­ი­ჭი­რა...

- სულ თა­ვი­დან რო­გორ აღ­მო­ა­ჩი­ნეთ ის, რომ ბარ­ბა­რეს სმე­ნის დე­ფექ­ტი ჰქონ­და?

- ბარ­ბა­რე 19 წლი­საა და ჩემი მე­ექ­ვსე შვი­ლია. 7 იან­ვარს და­ი­ბა­და, შო­ბის დღე­სას­წა­ულ­ზე. მისი და­ბა­დე­ბით ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში გარ­დამ­ტე­ხი სხი­ვი შე­მო­ი­ტა­ნა... და­ბა­დე­ბი­დან 5 თვე სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში იყო. რო­დე­საც მივ­დი­ო­დი, ექი­მე­ბი მე­უბ­ნე­ბოდ­ნენ, აღარ მოხ­ვი­დე, რად­გან ხვალ შე­იძ­ლე­ბა ცო­ცხა­ლი აღარ იყოს.

ცოტა ნა­ად­რე­ვიც იყო და ინ­კუ­ბა­ტორ­ში ჰყავ­დათ. ვე­რა­გი, ოქ­როს­ფე­რი სტა­ფი­ლო­კო­კი ჰქონ­და. 2 თვე აპა­რატ­ზე იყო შე­ერ­თე­ბუ­ლი. ამას ემა­ტე­ბო­და ის, რომ სხვა­დას­ხვა სა­ხის ან­ტი­ბი­ო­ტიკს უკე­თებ­დნენ, ყო­ველკ­ვი­რა უც­ვლიდ­ნენ, ორ­გა­ნიზ­მი რომ არ შეჩ­ვე­ო­და. სა­ბო­ლო­ოდ ან­ტი­ბი­ო­ტი­კე­ბის ფონ­ზე მოხ­და მისი სმე­ნის დე­ფექ­ტი. იმედს არ მაძ­ლევ­დნენ, მაგ­რამ რომ მივ­დი­ო­დი, ჩემს ჩემს გო­გო­ნას ვე­ლა­პა­რა­კე­ბო­დი და მჯე­რო­და, რომ კარ­გად იქ­ნე­ბო­და. გარ­დამ­ტე­ხი სხი­ვი მო­ი­ტა­ნა-მეთ­ქი, რომ ვთქვი, იმას ვგუ­ლის­ხმობ, რომ მჯე­რო­და, გა­დარ­ჩე­ბო­და. ბავ­შვი გა­დარ­ჩა, მაგ­რამ სას­მე­ნი ნერ­ვი და­უ­ზი­ან­და.

- რა პე­რი­ოდ­ში აღ­მო­ა­ჩი­ნეთ, რომ მას არ ეს­მო­და?

- რო­დე­საც სა­ა­ვად­მყო­ფო­დან გა­მო­ვიყ­ვა­ნეთ, 5 თვის იყო, არც ერთ ექიმს არ უთ­ქვამს, რომ ბავ­შვს არ ეს­მო­დეს. თურ­მე სას­მენ ნერვს ახა­სი­ა­თებს, - ნელ-ნელა კვდე­ბა. იმ დრო­ის­თვის, გა­მო­დის, რომ ნარ­ჩე­ნი სმე­ნა ჰქონ­და, რად­გან სხვა­დას­ხვა ხმა­ზე იხე­დე­ბო­და... პე­რი­ო­დუ­ლად დავ­დი­ო­დით ექი­მებ­თან, ვას­მევ­დით წამ­ლებს, ვი­ტა­მი­ნებს, ნევ­რო­პა­თო­ლო­გი და პე­დი­ატ­რი მე­უბ­ნე­ბოდ­ნენ, რომ ბავ­შვს რად­გან ასე­თი სირ­თუ­ლე­ე­ბი ჰქონ­და გა­და­ტა­ნი­ლი, ლა­პა­რაკს გვი­ან და­ი­წყებ­და და გვი­ან გან­ვი­თარ­დე­ბო­და.

წლი­ნა­ხევ­რის იყო, როცა გა­ვი­გე რომ სმე­ნის დე­ფექ­ტი ჰქონ­და. სა­უ­კე­თე­სო ექი­მებ­თან დავ­დი­ო­დით. მერე ნევ­რო­პა­თო­ლო­გი შე­ვიც­ვა­ლეთ და პო­ლიკ­ლი­ნი­კის ნევ­რო­პა­თო­ლოგ­თან მი­ვე­დით, რომ ახა­ლი წა­მა­ლი და­ე­ნიშ­ნა. გა­სინ­ჯა, ისე­თი ნივ­თე­ბი მის­ცა, რაც წლი­ნა­ხევ­რი­სას არ უნდა სცოდ­ნო­და. ყვე­ლა ნივთს და­ნიშ­ნუ­ლე­ბა მო­უ­ძებ­ნა. ექიმ­მა თქვა, რომ არა­ნა­ი­რი ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლუ­რი დარ­ღვე­ვა არ ჰქონ­და, უბ­რა­ლოდ არ ეს­მო­და. ეს ჩემ­თვის შოკი იყო. ამის გარ­და ყვე­ლა­ფერს წარ­მო­ვიდ­გენ­დი... ამ­დე­ნი შვი­ლი მყავ­და მა­ნამ­დე გაზ­რდი­ლი, რო­გორც მას­წავ­ლე­ბელს უამ­რავ მოს­წავ­ლეს­თან მქონ­და კონ­ტაქ­ტი და რო­გორ ვერ მივ­ხვდი, რომ ბავ­შვს არ ეს­მო­და...

მერე ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო ეტა­პი და­ი­წყო. ვთქვი, მზად ვარ მი­ვი­ღო ისე­თი, რო­გო­რიც არის. ეს ამ­ბა­ვი ძა­ლი­ან შეგ­ნე­ბუ­ლად გა­დავ­ხარ­შე. მალე გა­ვი­გეთ, რომ არ­სე­ბობს კოხ­ლე­ა­რუ­ლი იმპლან­ტი, რო­მე­ლიც იმ პე­რი­ოდ­ში 38.000 ღირ­და. ამ­დე­ნი შვი­ლის დე­დას, მას­წავ­ლე­ბელს, ასე­თი თან­ხა სა­ი­დან უნდა მქო­ნო­და?! მერე დავ­ფიქ­რდი, არ­სე­ბობს ასე­თი შე­საძ­ლებ­ლო­ბა და შვილს ეს არ გა­ვუ­კე­თო იმი­ტომ, რომ ამის სა­შუ­ა­ლე­ბა არ მაქვს?! მოკ­ლედ, დღე­ი­დან ჩა­ვიც­ვამ რკი­ნის ქა­ლამ­ნებს და ყველ­გან მი­ვალ, რომ ეს ოპე­რა­ცია გა­კეთ­დეს-მეთ­ქი! დავ­დი­ო­დი და არა­ერ­თი და­კე­ტი­ლი კარი მე­ღე­ბო­და, რა­ღაც ფონ­დე­ბის, და­წე­სე­ბუ­ლე­ბე­ბის, მე­რი­ის...

- შეგ­როვ­და თან­ხა და ოპე­რა­ცია გა­კეთ­და, ხომ?

- კი, უფალ­მა ხელ­ში აყ­ვა­ნი­ლი მა­ტა­რა... დღემ­დე ბარ­ბა­რეს შე­მომ­წირ­ვე­ლებს ლოც­ვებ­ში ვიხ­სე­ნი­ებ, მათ შო­რის იყ­ვნენ ნაც­ნო­ბე­ბი და უც­ნო­ბე­ბი - უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნი. ოპე­რა­ცია სა­ქარ­თვე­ლო­ში სა­უ­ცხოო სპე­ცი­ა­ლის­ტმა შოთა ჯა­ფა­რი­ძემ ჩა­ა­ტა­რა. მა­ნამ­დე ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი ჩავ­რთეთ, სხვა ქვეყ­ნებ­საც მივ­წე­რეთ, მაგ­რამ ასე­თი პა­სუ­ხი მოგ­ვი­ვი­და, რომ თქვენ გყავთ სა­უ­კე­თე­სო ქი­რურ­გი, რო­მე­ლიც ამ ოპე­რა­ცი­ას აკე­თებს, მას მსოფ­ლი­ოს სხვა­დას­ხვა ქვე­ყა­ნა­შიც იწ­ვე­ვე­ნო...

3 წლის ბარ­ბა­რე ოპე­რა­ცია წარ­მა­ტე­ბით ჩა­უ­ტარ­და. ერთ დღე­საც ბავ­შვმა სამ­ყა­როს ხმა გა­ი­გო­ნა. ის დღე ჩემ­თვის და­უ­ვი­წყა­რია. სამ­ყა­როს­თან კავ­ში­რი აღ­დგა და თვი­თო­ნაც გა­ო­ცე­ბის­გან თით­ქოს დამ­რგვალ­და. სა­ოც­რად შთამ­ბეჭ­და­ვი იყო მის­თვის პირ­ვე­ლი და­ჭე­რი­ლი ბგე­რე­ბი.

წარ­მა­ტე­ბუ­ლი ოპე­რა­ცი­ის შემ­დგომ პრობ­ლე­მა აღ­მოჩ­ნდა ის, რომ იმ პე­რი­ოდ­ში სა­ქარ­თვე­ლო­ში შე­სა­ბა­მი­სი რე­ა­ბი­ლი­ტა­ცია არ იყო. არა­და, სხვა ქვეყ­ნებ­ში კოხ­ლე­ა­რუ­ლი იმპლან­ტით ბავ­შვე­ბი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად სა­უბ­რო­ბენ, ეს­მით...

- სა­ნამ ამ იმპლანტს ჩა­უდ­გამ­დნენ, რო­გორ ეკონ­ტაქ­ტე­ბო­დით?

- რად­გან მა­ნამ­დე ჟეს­ტუ­რი ენა არ ვი­ცო­დით, სა­კუ­თა­რი ჟეს­ტე­ბის ენა შე­ვი­მუ­შა­ვეთ და ასე ვურ­თი­ერ­თობ­დით. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ იმპლან­ტი ჰქონ­და, მე­ხუ­თე კლა­სამ­დე წერა-კი­თხვა ვერ ის­წავ­ლა. რა­ნა­ი­რი ტი­პის მოს­წავ­ლე არ მყო­ლია და ურ­თუ­ლეს ბავ­შვებ­თან გა­მი­მარ­ჯვია, რი­თაც მი­ა­მა­ყია, შვილს ვე­რა­ფერს ვუ­კე­თებ­დი.

მე­ხუ­თე კლა­სამ­დე ბავ­შვი სა­ჯა­რო სკო­ლებ­ში და­დი­ო­და, 15-16 ასო-ბგე­რა არ ეს­მო­და. რო­გორც კი 203-ე სკო­ლა­ში გა­და­ვიყ­ვა­ნე (ყრუ­თა სკო­ლა­ში) აქე­დან და­ი­წყო წერა-კი­თხვა და გან­ვი­თა­რე­ბა. ბავ­შვმა მეტი გან­ვი­თა­რე­ბის­თვის ძვირ­ფა­სი წლე­ბი და­კარ­გა იმი­ტომ, რომ სა­ქარ­თვე­ლო­ში ჯერ კი­დევ არ იყო რე­ა­ბი­ლი­ტა­ცი­ის პრო­ცე­სი...

ამ ეტაპ­ზე სამ­ყა­როს­თან კავ­ში­რი აქვს, მაგ­რამ სა­უბ­რობს ძა­ლი­ან მოკ­ლე, ორ­სი­ტყვი­ა­ნი წი­ნა­და­დე­ბე­ბით. ეს­მის მარ­ტი­ვი ინ­სტრუქ­ცი­ე­ბი - მოდი, წადი, მიყ­ვარ­ხარ... ძი­რი­თა­დად ტუ­ჩებ­ში გი­ყუ­რებს და აზრს ასე იგებს, რას ეუბ­ნე­ბი.

ყრუ ადა­მი­ა­ნებ­თან რომ მოხ­ვდა, გა­და­წყვი­ტა, რომ აპა­რა­ტი იშ­ვი­ა­თად გა­მო­ე­ყე­ნე­ბი­ნა. იქ უკე­თე­სად გრძნობს თავს, ვიდ­რე მო­ლა­პა­რა­კე­თა სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში. ორ­მა­გი ცხოვ­რე­ბა­სა­ვი­თაა. დავ­რჩით ღა­მუ­რას ამ­ბავ­ში - არც ბო­ლომ­დე მო­ლა­პა­რა­კეა და სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­შიც ასე ვერ იღე­ბენ, რად­გან მოკ­ლე, მარ­ტი­ვი წი­ნა­და­დე­ბე­ბი სო­ცი­ა­ლი­ზა­ცი­ის პრო­ცეს­ში არ ჰყოფ­ნის.

- რო­გო­რი გო­გო­ნაა?

- ძა­ლი­ან მი­ზან­და­სა­ხუ­ლი, თუ იტყვის, აუ­ცი­ლებ­ლად გა­ა­კე­თებს და სა­ოც­რად დიდი ვი­ზუ­ა­ლუ­რი მეხ­სი­ე­რე­ბა აქვს. კარ­გად მღე­რის ჟეს­ტუ­რად და ცეკ­ვავს. არის აქ­ტი­უ­რი და ში­ნა­გა­ნად ლი­დე­რი... და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი ადა­მი­ა­ნია, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ არ ეს­მო­და, 5 წლი­სას მა­ღა­ზი­ა­ში ვუშ­ვებ­დი, ვცდი­ლობ­დი, რაც შე­იძ­ლე­ბა თა­ვი­სუფ­ლად და და­მო­უ­კი­დებ­ლად შეს­ძლე­ბო­და სამ­ყა­როს­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა. რაც მთა­ვა­რია, შეძ­ლო. ბარ­ბა­რეს შემ­დეგ სხვა­ნა­ი­რად და­ვი­წყე ფიქ­რი. ის, რომ მე დღეს სმე­ნის დარ­ღვე­ვის მქო­ნე ადა­მი­ან­თა ორ­გა­ნი­ზა­ცია მაქვს, ეს ბარ­ბა­რეს დამ­სა­ხუ­რე­ბაა. ამ ადა­მი­ა­ნებს სხვა შემ­თხვე­ვა­ში ვერც გა­ვიც­ნობ­დი, რაც და­სა­ნა­ნი იქ­ნე­ბო­და.

- ოპ­ტი­მის­ტუ­რად კი იყა­ვით გან­წყო­ბი­ლი, მაგ­რამ ემო­ცი­უ­რად რო­გო­რი იყო ის, რომ შვილს ასე­თი პრობ­ლე­მა ჰქონ­და?

- სას­წო­რი­ვით აქეთ-იქით გა­და­წევ-გად­მო­წე­ვა­ში ვი­ყა­ვი. ჩემი სა­ახ­ლობ­ლოს­თვის უცხო იყო ეს ყვე­ლა­ფე­რი, სხვა­ნა­ი­რად უყუ­რებ­დნენ, სხვა­ნა­ი­რად მსჯე­ლობ­დნენ, ბავ­შვს რომ არ ეს­მის, რა უნდა ქნათ? მე ვამ­ბობ­დი, რომ ჩვენ ხომ გვეს­მის ერ­თმა­ნე­თის?! რო­გორც გი­თხა­რით, მე და ბარ­ბა­რეს ჩვე­ნი ჟეს­ტუ­რი ენა გვქონ­და, მაგ­რამ როცა რე­ა­ლუ­რად ჟეს­ტუ­რი ენის შეს­წავ­ლა და­ვი­წყე, ძა­ლი­ან გა­მი­ჭირ­და, სპე­ცი­ა­ლურ ტრე­ნინ­გებ­ზე დავ­დი­ო­დი. დღეს­დღე­ო­ბით უკვე ვფლობ ამ ენას, რო­მე­ლიც გან­სხვავ­დე­ბა ქარ­თუ­ლი მო­ლა­პა­რა­კე ენის­გან. ისი­ნი ხში­რად ზმნე­ბის გა­რე­შე სა­უბ­რო­ბენ. ზმნას დრო, პირი, რი­ცხვი არ აქვს, პა­ტა­რა ჟესტს უმა­ტე­ბენ და ხვდე­ბი­ან რა­ზეა სა­უ­ბა­რი.